Zoeken in deze blog

woensdag 30 september 2015

Kussen met een randje


Een hele tijd geleden, toen de zon nog teveel warmte gaf, maakte ik voor de allereerste keer een kussensloop. Een indianenkussen met een couponnetje dat ik bij Lanalotta kon scoren. De grote zoon was hier heel blij mee en sleepte dit de ganse dag achter zich aan. Hij benoemde het onmiddellijk als 'de mijne'.







De kleine zoon viel hierdoor uit de boot en al gauw besloot ik dat er een tweede vrolijk kussen moest komen. Het kleintje heeft tot vandaag moeten wachten. Mama heeft niet eerder tijd voor dit projectje gemaakt. Ocharme.

Maar hij kreeg wel net dat ietsje extra. Hij kreeg een randje. Het geeft het kussen net dat ietske meer.


Alsof hij dat opmerkt ... Hij had niet eens gemerkt dat hij nog geen kussen had ... :)


 

 
 
Kussenslopen naar het recept van Zo Geknipt 2, bij nummer twee mét paspel.
Indianenstof: Lanalotta - Indianen - Hiltex
Auto's: Pindanutjes - Have a good trip - Poppy


 


 
Kijk eens wat een grote overlap. Kussen onzichtbaar.

donderdag 24 september 2015

Babykriebels

Woohoo! Nummer drie is goedgekeurd! Dinsdag hadden we de 20 weken-echo. Ons knulletje is nog steeds een knulletje en alles zit erop en eraan. Geen zichtbare afwijkingen.

Een eerste woohooo is dus op zijn plaats, al blijft het moederhart altijd angstig. Een paar uur na de geruststelling bij het verlaten van de praktijk van de gynaecoloog vonden de eerste 'wat als' of 'hij zal toch niet'-vragen zich terug een weg naar mijn bovenkamer. Het relativeringsvermogen wint gelukkig nog.

Voorlopig probeer ik me vast te houden aan deze geruststelling. De volgende keer dat we hem te zien krijgen is pas binnen een dikke maand. Tegen dan zullen de nieuwsgierigheden en ongerustheden wel weer hoogtij vieren.

Wat nu reeds hoogtij viert zijn de zwangerschapskwaaltjes. Kwaaltjes kan ik het niet echt meer noemen. Het zijn eerder beperkingen. Toch wel wat serieuze beperkingen. Bekkenpijn en rugpijn beperken me in mijn dagelijkse bezigheden. Mijn werk, mjin kinderen, mijn huishouden, maar ook mijn naaien.

In een aantal stappen naaide ik toch volgend pakje bijeen:

Blij met het resultaat. Al vraag ik me nu af of de overslag voor een jongen niet naar de andere kant moet. Zijn hier regels voor?

Ik gebruikte het gratis patroon van meisjesmama (http://meisjesmama.blogspot.be)

Niet zichtbaar maar om het overslagje te sluiten maakte ik aan de binnenkant lintjes vast om te knopen. De overslag aan de buitenkant kan gesloten worden met een simpel drukknoopje. Hopelijk blijkt dit ook handig te zijn want noch mijn man, noch ik zijn fan van lintjes knopen bij baby's.

Voor het mutsje zorgde ik dat het gevoerd werd met oranje tricot en lang genoeg was om de omslag te maken. De omslag naaide ik vervolgens vast.
















vrijdag 11 september 2015

Selfish sewing en het wederkerend falen hiervan

Tijd voor jezelf nemen is belangrijk. Jezelf even kunnen terugtrekken en je concentreren op jezelf zorgt voor meer innerlijke rust, ontspanning, een groter prestatievermogen, een blijere levenswandel, enzoverder.


Ik heb dit ook nodig. En af en toe probeer ik mezelf daar op te trakteren. Probeer ik, want zoals iedere moeder wel zal weten - en wellicht ook iedere vader, laten we de mannen weer niet excluderen - staan (kleine) kinderen dit meestal in de weg.

Een bad nemen is nog gemakkelijk. Je dumpt de kleintjes bij de papa en na hoogstens een uur zit je, nog heet water nadampend, terug naast hen. Ontspannen en lachend, klaar om er opnieuw tegenaan te gaan. Maar wat als je jezelf nu eens wil ontspannen met een hobby. Eender wat je doet, lopen, schilderen, fitness, op een uurtje ben je niet terug.

Zo ook niet met mijn hobby. Op een uurtje kan ik geen patroon overtekenen, stof uitknippen en het kledingstuk ineen naaien. Het is een project van een paar dagen. Een onaf project blijft dan liggen, wachtend op de volgende 'Me-Time'.




Me-Time is een probleem(pje) - ik maak er simpelweg te weinig gebruik van. Het wordt echter een groot probleem wanneer ik deze Me-Time als naaitijd gebruik, zeker wanneer ik dit als 'selfish sewing' invul. Iedere keer wanneer ik iets voor mezelf wil naaien kan ik er niet van genieten. Het is alsof ik door de duivel achterna gezeten wordt. Het moet snel gaan, het moet af, quick, quick, quick.
Vanzelfsprekend gaat er dan vanalles mis. Zo ook deze keer.

Ik wilde een snel aan kleedje waar ik comfortabel zou inzitten met mijn groeiende buik. Mijn eerste gedacht ging naar het befaamde burda 7828 patroon. Maar ik vond mijn reeds uitgetekende versie niet terug. Het opnieuw printen had ik geen zin in, dat impliceerde ook opnieuw aan elkaar plakken en ik had nu al een dik half uur van mijn Me-Time verprutst door mijn falende zoekwerk, dus dat was een dikke 'nee'.
Ik kreeg plots het lumineuze idee om de retrojurk van Femma in tricot te maken. Maar daar vond ik maar een half patroon meer van, enkel het rokdeel zat nog in de envelop. (Ahun; misschien moet ik me bij een volgende Me-Time eens eerst focussen op orde). Mijn zin verdween als sneeuw voor de zon. Bovendien bestaat dit patroon uit twee delen, waarvan het aaneengenaaid wordt op een plaats die niet zo zwangere-buik-flatterend is. Goed, mijn geduld geraakte dus op en ik besloot om zelf een bovenstuk eraan te tekenen. Ik baseerde me op een bestaand topje, zorgde voor een belegdeel en gebruikte het rokdeel van de retrojurk.

Stap één en ik was al een avond kwijt. Gelukkig had ik de volgende avond nog wel zin om dit verder af te werken. Ik knipte het uit, uit papier en uit stof, maakte de schoudernaden en de paspelband vast. Het bleek al gauw dat ik nog een neep zou moeten toevoegen, dus dat deed ik ook nog. Moe, maar nog niet te moe om nog verder te gaan wilde ik de zijnaden sluiten. Maar dat was buiten mijn Lewensteintje gerekend. Draad op, opnieuw ingeregen, niet goed, wilde niet mee, ... Ik gaf het op. Me-time is om te herladen, niet om krom te staan van de zenuwen.

Voila, daar strandde mijn project. Mijn interesse was geluwd. In het weekend gooide ik het ergens in een hoek en vergat het. Tot vandaag. Ik besefte dat het zonde was om dit te laten liggen. Bovendien zijn de huidige -bijna laatste- zon-dagen hét excuus om het af te werken. Doch kon ik niet dezelfde motivatie terugvinden. Het moest snel want ik plande nog wat andere projecten. (Voor de kinderen, voor wie anders?)
En daar gaat het nu steeds mis. Het eigen patroontje had nog wat extra aanpassingen nodig, extra nepen, versmalling, centreren. Naaien, passen, spelden, opnieuw naaien, opnieuw passen, ... Mijn geduld voor dit oude project was snel op. Hierdoor zijn de armsgaten, of de afwerking ervan niet wat het moet zijn. Aan de ene kant sluit het niet mooi over mijn overlockstiksel. Daarboven had ik er niet aan gedacht om eerst een cirkel van de elastische bias te maken. Het overlapt dus bij begin en einde, niet mooi. Dit was het eerste armsgat dat ik afwerkte. Ironisch genoeg nam ik me voor om aan de andere kant meer secuur te werk te gaan. Ik maakte een cirkel van de bias, zorgde dat ik het nog over het overlockstiksel kon vouwen, ... Allemaal goed indien ik niet zou begonnen zijn met het vast te naaien aan de goede kant van de stof...











Geen geduld meer, ook niet om het opnieuw te doen. Het werd dus een snel aan thuis kleed, al gaat het ook prima met een truitje op. Geen kat dit het ziet.






Ik zal wel nog de armsgaten verkleinen zodanig dat het aan schouder en oksel wat strakker zit. Dan is het probleem van de overlappende bias ook ineens opgelost. Voila! :)







donderdag 10 september 2015

Overalletjes

Dit patroontje kwam ik tegen in een Ottobre van vorig jaar, winter 2014.



Een heel leuk pakje voor de kleintjes. Ik hou van onesies. Jammer dat dit  je dit doorgaans enkel bij de kleintjes aan doet. Al begrijp ik dat zo'n onesie vanaf de pamperloze tijd niet meer handig is. Denk maar aan de jumpsuits. Daar heb je toch ook al eens op gevloekt?

De eerste twee deed ik sluiten aan de verkeerde kant. Niet goed opgelet bij de afwerking. Ik dacht dat ik te kiezen had. Pas bij het afwerken van het derde overalletje begon het me te dagen dat dit mooier zou sluiten aan de andere kant. Zo zit het aan de keel niet zo hoog. Ons toekomstig ukje heeft dus een goed afgewerkt pakje. De eerste twee zijn lekker warm voor de winter :)

Het eerste maakte ik met stofjes van Znok, gekocht bij Cas en Nina. Als sluitingen gebruikte ik kam snaps. Zo als overduidelijk op de foto heb ik de lengte van onze Lot serieus overschat :)







Een maatje kleiner was op zijn plaats :)

Voor het tweede pakje gebruikte ik een stofje van Poppy, lang geleden gekocht bij kersenpitje.


Ik gebruikte metalen drukknopen. Ik heb echter langer gedaan over het maken van de drukknopen dan het in mekaar naaien van het hele pakje. Niet gelogen! Wat een ondingen. Ik herinner me dat ik heel blij was met de vondst van deze drukknopen. Ik liet ze zelfs lang opzij liggen om deze reden. Ligt het nu aan de knopen zelf of aan mijn methode (ik probeerde mijn drie verschillende tangen en een oldfashioned hamer uit), ik heb geen idee. Ik heb ze nog in het blauw. Deze worden pas gebruikt als ik er terug moed voor gevonden heb!


Een derde pakje maakte ik voor de komende baby. Ik gebruikte dit leuke stofje van Lillestof:




Een foto'tje volgt nog :)

Ben er alleen nog niet helemaal uit of dit nu enkel gebruikt kan worden als pyjama (voor Lot, niet voor de baby), of ook als speelpakje?



dinsdag 1 september 2015

Nieuwe septemberoutfits

Ik maakte een soortgelijke outfit voor mijn twee knullen. Eigenlijk gemaakt voor 1 september, maar de oudste wou zijn geliefde tractortrui aan. 

Bij het zien van het patroon voor de broekjes wist ik het meteen: deze moest ik maken! Nog diezelfde avond ging ik aan de slag. Eentje in maat 98 en eentje in maat  86.
Door de ronde zakken en de 'twist' in het kruis hebben ze iets circusachtigs. Door de zakken af te zetten met een felgekleurde bies worden ze extra in de verf gezet.

Een eenvoudige longsleeve in bijpassende kleuren, een eyecatcher door de tekeningen en de kleuren.

Ik ben tevreden met de outfits, al ben ik een beetje bang dat ze een te groot pyjamagehalte hebben.

Wat denken jullie?



 
Lillestof, gevonden bij Cas en Nina
 
 
 



 

 
 
 
De elastiek moest nog wat aangepast worden :)
 
 
 
Done!
 
 
 
 
 
 

 


 Znok gevonden bij kersenpitje

 
 
 



 

Vlaggen (en taart?)

De start van een nieuw hoofdstuk houdt vanzelfsprekend in dat je een ander moet afsluiten. Zo houdt de start van Mauro's schoolcarriere in dat hij afscheid moet nemen van zijn onthaalmoeder. Een fantastische vrouw waar de kinderen dagelijks met volle goesting naartoe gaan en mama de kinderen in volle vertrouwen kan achterlaten.

Bij verjaardagen van de kindjes wordt het huisje steevast versierd met vlaggetjes en slingers. De meeste van haar vlaggenslingers gaan al een paar jaar mee denk ik. Gekocht in de winkel, gemaakt uit een soort plastic met vervaagde kleuren door het vele gebruik.

Ik maakte haar twee nieuwe exemplaren. Een jongens- en meisjesvlaggenlijn. Kleurrijk en nieuw.

Mauro staat de popelen om zijn kadootje af te geven, dit mag woensdag. Dan doet hij nog een laatste dagje. We zullen samen nog wat koekjes bakken om uit te delen. Dát vondt hij nog het leukste.


Oh ja, toen de slingers gemaakt waren wilde hij ze per sé ophangen. Eigenhandig lukte hem dit niet. Toen ik eindelijk het fototoestel aan de kant legde en hem hielp met het ophangen zei hij:

"Nu is het feest. Waar is de taart?"

Heerlijk toch, die kinderlogica.

Geen taart trouwens. Ik bakte wel koekjes. Hopelijk zijn ze er blij mee.
 
 
 
 
 










 

De eerste schooldag

Ook ik kon het niet laten om deze stap digitaal vast te leggen, de eerste schooldag.

Mauro mag naar het peuterklasje.

Opgetogen en ongeduldig.Blij en zenuwachtig. Mijn kleine man heeft zich weer wat losser gemaakt van zijn mama.

Ik maakte geen nieuw boekentasje. Eigenlijk stond dit wel op de planning, maar het kwam er niet van. Natuurlijk gingen ze wel met iets home made de deur uit.

Mauro koos voor zijn favoriete tractortrui en voor Lot koos is voor een van zijn laatste outfits. Cuties, toch?

 

 
 
 

Imani

Toen La Maison Victor haar meest recente nummer op ons losliet viel de Imani-jurk me meteen op. Dit is echt iets voor mij. Ik heb een gelijk...