Zoeken in deze blog

vrijdag 27 januari 2017

Plain dress - out of my comfortzone

Na het Plain Shirt volgde al snel een Plain Dress. Het eenvoudige patroontje riep om een vervolg.

Bij Lelastof kocht ik dit leuke stofje van Susalabim, Lillestoff. Het is een soepele woljersey. Ideaal voor het tussenseizoen, of de warme klaslokalen. Ik ben fan van zowel de kleur - love oker - als het simpele printje.

De combinatie met grijze boordstof was evident gezien deze kleur als enige terugkomt in de print.


Tijdens het knippen - ik was eerst van plan hier een tweede shirt uit te maken- leek het me een goed idee om het patroon om te gooien naar een kleedje. Na nog wat meer getwijfel en twee tellen van moed knipte ik het patroon als een lang kleed, tot onder te knie. De volledige lengte van de gekochte stof werd benut.

Het moedige moment werd snel opgevolgd door spijt. Dit is niet iets wat ik normaal gezien draag. Zo lang? Meestal hou ik de kleedjes tot boven de knie.

Met de schaar in de hand, op het punt van het inkorten bedacht ik me. Eens iets anders in de kast, ideaal als tussenseizoen - zonder broek of legging eronder - is het proberen waard.


De mouwen bleven wegens stofgebrek. Een dikke grijze boord deed het in evenwicht komen met de halsboord.

Veel getwijfel,

Uiteindelijk een kandidaat - favoriet kleedje.



Patroon: Deer & Doe - Plain Shirt
Stof: Lillestoff - Mysig Tyd- Lelastof






dinsdag 24 januari 2017

Altijd onderwèèg!

Paw patrol, paw patrol, ...

Niet de eerste keer dat ze hier verschijnen. Tijdens de zomer maakte ik met een Paw Patrol stofje een pyjama. Twee eigenlijk. Voor beide zonen één.


Kinderen groeien als kool, dat is algemeen geweten en hier niet anders. Midi isondertussen al uit zijn pyjama gegroeid, maar weigert dit te aanvaarden. Met zijn ontblote peuterbuikje vooruit schudt hij heftig nee als ik hem vraag of zijn Paw Patrol pyjama niet stilaan te klein wordt. Hij heeft nog geen zin om er afstand van te doen.



Af en toe helpt het om kinderen afstand te laten doen van hun favoriete dingen als je hen iets even interessant in ruil kunt geven. Toen deze stof in solden kwam bij Lelastof twijfelde ik niet. Het werd in het mandje gemikt met eerder vermeld doel.



Een pyjama werd het niet, maar wel een vest met rits, hetzelfde als hier. Hij wou zo graag een jasje, gemaakt door mama. Dit komt toch in de buurt, niet?

Net zoals de eerste keer dat ik een gevoerde ritstrui maakte was mijn rits te kort. Deze keer loste ik het op door aan de bovenkant een knoop toe te voegen. Een oplossing die mij wel zint, want die hoge sluiting van de vest, daar heb ik nog mijn twijfels over.


Blij is hij wel.

Mijn doel is niet bereikt, maar ik werk eraan. Volgende dagen geven ze naar het schijnt koude nachten. Met een beetje geluk beseft hij zelf dat andere pyjama's warmer zijn. Anders keil ik de te kleine pyjama wel stiekem in de te-kleine-kleren-doos.



Stof: Lelastof
Patroon: Ottobre - 1/2015


donderdag 19 januari 2017

Het-halverwege-de-winter-verdict


We zijn halfweg de winter, of dat hopen we toch. Mijn liefde voor het winterweer is zo goed als onbestaande. Voor mij mag het morgen ook afgelopen zijn.  Een warme jas kan me nog net bekoren, al vind ik het transport van zo'n gigading alles behalve gemakkelijk. De enige manier om jezelf comfortabel voort te bewegen is door de dikke en zware jas te dragen, rond je romp, met je armen in de mouwen. Je slaat hem niet zo gemakkelijk over je tas heen, over je arm of over je schouders. Dit zorgt ervoor dat je op momenten waarop de zon dan toch beslist zich te vertonen, ode de dagen waarop het weer beslist in opstand te komen tegen de weersvoorspellingen, je de winterjas willens of nillens aan trekt. Puffend. De rits laat je los, maar je voelt jezelf koken.

Of die momenten waarop je winkel in - winkel uit moet. Iedere entree en exit jezelf verplaatsend onder de warmteblazers. De winkelmeisjes zie je rondlopen in t-shirts en ballerina's. Je waant je eventjes in een meer zuidelijk gelegen land. Tot je de warmte van je rug voelt afstralen, je fleece muts begint te prikken en je verstikt wordt door je wollen sjaal. Je bent helemaal niet in het zuiden. Buiten is het ijskoud. Je hebt geen zin om je van jouw beschermende kledij te ontdoen. Want uitdoen betekent ermee rondzeulen en wellicht het binnen de drie minuten allemaal weer aantrekken, want je bent eigenlijk naar niets op zoek.

Als mama wil ik mijn kinderen beschermen. Tegen alles, dus ook tegen de koude. Winterschoenen, dikke sokken, wollen trui, winterjas, wanten, sjaal, muts. Ze moeten alles ondergaan, zonder weerwoord te geven want:
"het is wel heel koud buiten!"

Ik verduidelijk hen vervolgens even met een dwingende stem:  
"als je dit niet aandoet ga je het koud hebben".
Keuzevrijheid hebben ze op dat moment niet meer. 

Mijn innerlijke beschermingsdrang neemt het over van mijn opvoedingsideaal waarin ik rekening wil houden met het willetje van de knullen. 





Mijn kinderen denken waarschijnlijk op dezelfde manier over de winter als ik. De sneeuw is leuk, tot je het koud krijgt of tot het vettig smeltwater wordt. Verder gooien ze het liefst van al zo snel mogelijk hun wanten uit, verwijderen ze hun muts onmiddellijk als ik hen op school achter laat en hun sjaal vergeten ze, of dat beweren ze toch.

We zijn halfweg de winter, en dit is het verdict:
Volgende (winterse) kledingstukken zijn wij reeds verloren:
- 2 mutsen
- 1 sjaal
- 4 wanten (1 paar, en 2 enkelingen)
- 1 broek (don't ask)

Voornamelijk verloren door zoon nummer 2. Zijn nood om zorg te dragen voor eigendom, in eender welke vorm, lijkt zo goed als onbestaande. Ik begin te vrezen dat deze eigenschap niet leeftijdsgebonden is, maar eerder een deel van zijn persoonlijkheid.







Door deze verliezen, op zowat één tot anderhalve maand tijd, besluit ik meniet meer te laten verleiden door kleurrijke sjaals, grappige mutsen of mooie wanten. Vanaf nu is het homemade. Drie kledingstukken die weinig tijd vereisen en kunnen dienen om de vele stofresten te verwerken.
Ik ben dan geen fan van de winter, maar dit idee kan me zeker bekoren. Bovendien win ik hierbij aan alle kanten:



  • Tijd: a) ik hoef niet meer halsoverkop op zoek naar passende wanten of mutsen
  • Tijd: b) eigenlijk is het poepsimpel. Op een mum van tijd zit het in elkaar.
  • Geld: geef toe, voor de meeste winteraccesoires betaal je gewoonweg teveel. Zeker als ze het na drie dagen weer verliezen.
  • Plaats in de stoffenbak (evident voordeel).



Het enige nadeel dat ik kan bedenken is dat mijn kinderen een allegaartje van kleuren en prints dragen. Door het niet matchen kunnen de verloren items zonder al te veel gezucht en scrupules vervangen worden. Stofresten zijn immers niet oneindig. De lappen niet altijd even groots. Een troostende gedachte: mijn kinderen protesteren (nog) niet. En volgens mij zijn het enkel de volwassenen die dit allegaartje opmerken.

Edit: een dag na dit schrijven verloor de oudste alweer een want. 
Tegelijk bracht de middelste wel een onbekende muts en sjaal mee. Volgens mij wil hij comperseren ;)









zaterdag 7 januari 2017

Keukenshortjes

Deze lagen al een tijdje klaar. Blij dat ik eens een kado kan afgeven zonder deadlinestress. Meestal hijgt het naderende partyuur in mijn nek. De warme vochtige adem bezorgt me zweetaanvallen en zenuwen. Daardoor maak ik stomme fouten en doe ik er nog langer over dan anders.

Deze keer dus niet. Ik naaide deze reeds in november, in alle rust, zonder stress. Moet ik vaker doen, dat is mij goed bevallen #wink

Mijn zoontjes speelden voor (overtuigd) model.










Ter inspiratie: Welke cadeautjes maakten jullie al voor meisjes van twee en vijf?


Patroon: zelf getekend
Stof: Soft cactus - Stoffenspektakel
Robert Kaufman - Cas en Nina

Plain shirt

Plain shirt, inderdaad, een eenvoudig shirt. Het patroontje is van 'Deer and doe'. Plain simple. Het patroon laat de keuze in mouwlengte en de optie om elleboogstukken toe te voegen.



De ronde hals maakt het iets minder doorsnee. De ellebooglappen zijn een leuk detail.



Tijdens dit maaktproces verkneukelde mijn man zich trouwens. Fan zijnde van elleboogstukken hoopte hij dat dit een spontaan maaksel voor hem was. Ook over het stofje was hij enthousiast. Ik kan hem geen ongelijk geven. Een zachte jaquard, heerlijk om te dragen.

Als halsbies en ellebooglappen nam ik de binnenkant van de jacquard. Omzomen deed ik gewoon naar de andere kant zodat de binnenkant van het stofje te zien is. Een must als de binnenkant ook mooi is.





Patroon: Plain simple - Deer and Doe
Stof:  Klijntje

donderdag 5 januari 2017

Nieuw jaar, nieuwe voornemens


2016 beëindigde ik zoals zovelen: lekker eten en gezellige babbels. Wat minder gewoontjes waren de twaalf druiven die we in de laatste twaalf seconden van het oude jaar moesten inslikken. Iedere klokslag één druif én een wens. Deze Spaanse traditie voorspelt de verwezelijking van de twaalf wensen als je erin slaagt om de twaalf druiven door te slikken en de twaalf wensen te verzinnen voor het nieuwe jaar.

Ik slaagde niet. Niemand trouwens. Eén persoon kreeg al de druiven tegen de laatste klokslag door zijn keel gewurmd, maar hij vergat zijn wensen. Goede poging, maar 'no wishes, no dreams that can come true'. Verloren moeite dus.  Het is moeilijk trouwens, al lijkt het niet zo. De gehaastheid van het kauwen en slikken lijkt de denkprocessen en toekomstplannen te verlammen. 

Het falen in deze uitdaging ontnam mijn moed niet. Vol enthousiasme ben ik aan 2017 begonnen. Dit moet een goed jaar worden! Het voorgaande jaar was niet het beste. Er waren mooie momenten, zoals de geboorte van onze jongste telg. Ondertussen een vrolijk ventje van bijna één jaar. 


Een toffe jongen, behalve tijdens zijn eerste overdaad aan ziektekiemen, een periode waar we nog altijd geen punt achter kunnen zetten. Of die tanden. De ene na de andere, meestal met twee tegelijk. Hoe wreed kan ontwikkeling zijn? 

Deze kleine jongen kwam ter wereld na een vermoeiende zwangerschap. Bekkeninstabiliteit, een verbouwing en twee kleine koters deden deze mama crashen. Het was geen eenvoudige periode. 

2017 zorgt voor afsluiting. Een nieuw hoofdstuk. Enthousiast en vrolijk. Levenslust. Misschien daarmee dat ik - voor de eerste keer in mijn leven - échte voornemens heb. Of ik dit kan volhouden is nog de vraag. Ik startte alleszins van het idee wat WIL ik - en niet vanuit wat MOET ik - veranderen.

Hierdoor komen alle voornemens zowat op hetzelfde neer: meer tijd voor mezelf.
2016 heeft me een prioriteitswijziging bijgebracht. Je kan maar gelukkig zijn als je voldoende doet waar je gelukkig van wordt. Niet altijd even eenvoudig in dit druk leven. Maar ik neem me voor om:
  • Een kwartiertje per dag échte aandacht aan mijn kinderen te geven.
     
  • Meer te sporten. Ik zet mijn pijler op drie keer per week, 20 minuten. Enthousiast begon ik op 20 december met lopen. En het lukt. Ik hou het vol en boek reeds succes. De eerste keer geraakte ik amper tot op het einde van de straat. Nu loop ik een kwartier aan één stuk.
    Het geeft me energie, extra gelukshormonen en een daling van stress.

    Een nieuwe sportoutfit doet wonderen!





  • Het naaien en bloggen terug op te pikken. Sinds mijn functie als leerkracht staat dit op een laag pitje, maar het blijft een verlangen dat steeds op de lange baan wordt geschoven?


    En jij? Doe jij mee aan goede voornemens? 

Opening House of Mars van La Mima's en een fijne verrassing!

La Mima's , jullie moeten haar wel kennen, bekend als webshop met oog voor kleurrijke en grafische stoffen. Wat heb ik me al vaak vergaa...