Zoeken in deze blog

dinsdag 15 december 2015

Week 33: de zwangerschap blijft dan toch niet onbesproken

Ik dacht dat ik er deze keer van gespaard was gebleven. Mijn zwangerschap telt ondertussen 33 weken en twee dagen. Het opmerkend oog van anderen heeft me tot vandaag met rust gelaten. Ook de goede raad en de tips werden deze keer niet aan mij gericht en ik kon mijn zwangerschap vrij beleven zonder mezelf door het oog van anderen te moeten zien.


Zo goed als iedereen die al eens zwanger is geweest kan er over meespreken, zeker bij de eerste zwangerschap. Je bent in blijde verwachting en wil graag jouw beleving, zorgen en ervaringen over dat kleine wezentje in je buik met mensen delen. De mensen willen echter meer. Vanaf dat ze weet hebben van de ontwikkelingen in jouw buik willen ze je behoeden voor de grootste gevaren.


'Zou je wel de zon in gaan?'
'Ik zou dat vlees toch wat langer bakken.'
' Pas op, die aardbeien komen uit de tuin.'
'De kat zat op jouw schoot, moet je nu je handen niet wassen?'
...


Vanaf dat mensen kunnen zien dat er zich leven in jouw buik ontwikkeld hebben ze een vrijgeleide om je te bespreken als een object. Recht in het gezicht, want als je zwanger bent mag dat.



'Ik was op 15 weken zo dik nog niet, ik had een klein schattig buikje.'
'Ofwel hou je vocht vast of je bent heel veel bijgekomen.'
'De zwangerschap doet je huid ook niet veel goed hé.'
'Och, je voelt je nu niet slecht. Dat komt door de zwangerschap. Hierna is het allemaal voorbij.'
'Nu zult ge wel aan het einde zijn zeker? (op 30 weken)'
...




Allemaal uitspraken die me zo onmiddellijk terug te binnen springen.

Deze zwangerschap bleef ik er van gespaard. Bij de tweede zwangerschap was de omgeving al een pak milder en hielden ze zich wat meer op de achtergrond. Misschien laten ze me met rust omdat het de derde is. Misschien is het gewoon omdat het de derde in drie jaar tijd is. Mensen houden het niet vol om bijna drie jaar over hetzelfde te praten.


Weinig tot niets van commentaar. Tot vanmorgen toen ik mijn zoontje naar school bracht. De zorgjuf vroeg me hoe lang ik nog te gaan had. Na een beleefd antwoord van mijn kant vroeg ze me

'of ik bij de andere twee ook zo dik was'.


Top! Dat is nu net wat je nodig hebt na een hectische ochtend waarbij je jouw ogen amper geopend krijgt omdat de jongste zoon nog steeds op regelmatige wijze de nachten verstoord en zichzelf de taak van wekker heeft aangemeten. Meneer Ochtenhumeur stond dus al op zijn kousenvoeten binnen. Daarenboven moest vanmorgen deze motorisch beperkte walvismoeder - alleen - haar twee eeuwig treuzelende kinderen en zichzelf op tijd aangekleed krijgen en zorgen dat haar kinderen niet hongerig en vol tandpasta of andere residuen het huis uit gaan (mezelf controleer ik hier al lang niet meer op). Dit alles diende gepaard te gaan met het geduld van een op zijn prooi wachtende kat. Ah ja, anders heb je treuzelende, jengelende kinderen en nog meer tijdsverlies...


Al is het de derde zwangerschap, al bleef ik er tot nu toe van gespaard, het komt niet minder pijnlijk binnen. Mijn lichaam ontwikkelt zich - tijdens mijn zwangerschappen - zoals het zelf wil. Buiten wat gewichtscontrole laat ik het ook doen en probeer ik het te ondergaan. Dat lukt met ups and downs want geen enkele vrouw houdt ervan om haar lichaam te zien uitdeinen en het cijfertje op de weegschaal gedurende negen maanden alleen maar omhoog te zien gaan.

Vandaag dus duidelijk een down.



Danku lieve juf!




Gelukkig is er één lieve huisbewoner die mijn buik wel weet te appreciëren: 















3 opmerkingen:

  1. Laat het vooral niet aan je hart komen. Je bent mooi zwanger, de rest is bijzaak

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Maar allee, zo´n schoon buikske! En helemaal geen walvismoeder hoor! Geniet maar met volle teugen van de zwangerschap, en trek je niets aan van die opmerkingen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo'n mooie buik! Geniet er lekker van zo lang het nog kan. Ik heb amper kunnen pronken met zo'n mooi buikje want tot 25 weken was er niks te zien en geloof me dat is ook niet leuk ;-). Groetjes Daisy

    BeantwoordenVerwijderen

De boer op!

Toen kersenpitje met dit stofje cadeau gaf moest ik niet lang nadenken over de bestemming. Geïnspireerd door de landelijke print en mijn s...